Histoire Le Bouysset

Het begon allemaal in het voorjaar van 2018……

twee Franse heren zijn aan de wandel vanuit Duravel en komen uit nieuwsgierigheid ons erf oplopen. We zijn met vrienden en familie druk aan het werk met schilderen, opruimen en schoonmaken. We zijn nog gesloten. Nu zijn Fransen sowieso niet zo van die terras-gangers en al helemaal niet in de uren gelegen tussen de lunch en apéro/diner. Eén van de twee heren wilde wel graag zijn verhaal kwijt. Hij woont in Prayssac en op bezoek bij zijn vriend in Duravel. Zijn zwager heeft hier gewoond en hij vond het wel interessant om het van dichtbij te bekijken. Kijk en toen waren wij natuurlijk ook één en al oor. Hoe leuk zouden wij het vinden dat de geschiedenis van Bouysset in beeld gebracht kan worden. We begrijpen er uit dat zijn zwager hier heeft gewoond in de tijd van de notenplantage. Hij is nu woonachtig in de buurt van Parijs. Wij vragen in ons beste Frans of er wellicht nog foto’s zijn en zo ja dat wij graag in contact komen met hem. Er wordt enthousiast geknikt en we zijn trots dat we die afspraak toch maar mooi even geroggeld hebben. We zwaaien de heren uit en bedanken hun voor een mogelijk waardevol contact. En doorrrrr…… want er was nog genoeg te doen.

Het bezoek van de heren is inmiddels al enige tijd geleden en aangezien we niets genoteerd hadden, restte ons niets anders dan afwachten. En afwachten. En de hoop al opgevend. En het bezoek van de twee Franse wandelaars inmiddels al totaal vergeten.

En dan is het zomer 2018. Een mooie zonnige dag in juli. 

Een Franse heer komt het erf oplopen en stelt zich meteen voor. Geen blijk van herkenning bij het horen van zijn naam. Hij wijst naar het manoir en het geheel en vertelt dan dat hij ontroerd is. Het is de eerste keer dat hij weer terugkeert naar zijn geboortegrond! Zijn zwager had hem gebeld en hij had hem ook verteld dat de huidige bewoners van Bouysset geïnteresseerd waren in de geschiedenis en op zoek zijn naar foto’s en/of verhalen.
Na uren verteld te hebben en rond te hebben gelopen, namen we afscheid van elkaar. Hij beloofde ons foto’s te komen brengen.

Wat hoorden we veel interessante informatie! Met de foto’s hebben we de gîte ook weer in ere hersteld. Het bouwsel op hole 7 is geen restant van een oude boerderij, maar een monument, gemaakt door de zonen na het vroeg overlijden van hun vader. Op deze wijze ontstond er een plek voor moeder en kinderen om nog eens een momentje samen te hebben. Het monument is ook weer in ere hersteld. Met een rustiek eigengemaakte bank ervoor is het nu voor ons en gasten een plek om je terug te trekken en even stil te staan bij afscheid nemen in het leven.